مدتی است که ننوشتم. چرا؟ خودم هم نمی دونم شاید روز مرگیها یا مشغولی.

راستش در آذر ماه از تهران به یکی از شهرستانهای جنوبی بخاطر شرایط شغلی ام کوچیدیم برای همیشه. از آنجا که خودم هم جنوبیم از کوچیدنم راضی هستم زیرا بیشتر می تونم زندگی را حس کنم.

و جمله زیبای  این پستم که با خواندنش یهو یاد وبلاگم افتادم:

خوب است که آنقدر شادی داشته باشی که دوست داشتنی باشی

آنقدر ورزش کنی که نیرومند باشی

آنقدر غم داشته باشی که انسان باقی بمانی!!!!!

و آنقدر امید داشته باشی که شادمان باقی بمانی