خوشحالم . هر چند که این اواخر حس نوشتنم کم شده بود.

هر چند با توجه به کامنت ها حس می کنم خواننده کمی داشتم ولی از خواننده ثابت خویش بنام رنگارنگ ممنونم که اکثر مواقع بمن سر می زد.

خوش باشید و سلامت

در نبرد بين انسان های سخت و روزهای سخت اين انسان های سخت هستند که می مانند٬ نه روزهای سخت

دیروز ۱۳ رجب میلاد امام علی بود. شرکت یه جشنی تدارک دیده بود که بنده هم شرکت نمودم.

منتها چیز ی که باعث نوشتن این  پست  شد این بود که تعدادی از همکاران اهل تسنن در این مراسم شرکت نکرده بودند و بعد که پرسیدم چرا آقای فلانی نیامده  یکی در گوشی بهم گفت چون میلاد علی بوده نیامدند.

لحظه ای زندگی برام مانند بازیچه ای ظاهر شد که مرتبا ما را به بازی می گیره.

مثلا اهل تسنن عمر را خیلی قبول دارندولی ما اهل تشیع نه. باز هم می بینم خودم و اطرافیانم  دوستدار علی و عمر را ارثی دریافت کرده ایم و نه تحقیقی. هر چه هم بیشتر آدم کنجکاو می شویم شاید بیشتر گم می شویم.

خلاصه بگویم مهم نیست چه هستیم و از چه قومی. تنها نکته ای که می دانم باید مانند یک انسان و خدا محور در زندگی باشیم.

 گدايي  از عطار دم در مغازش دو سه روزي گدايي كرد، روز سوم عطار عصباني شد و اينبار بهش غذا نداد، گدا هم رو كرد به عطار و گفت تو اينقدر خسيسي كه حتي جون به عزرائيل هم نميدي! عطار به طعنه جواب داد: مگه خودت ميدي؟! مرد همونجا و در همون لحظه گرفت خوابيد و راحت مرد! و با ديدن اين صحنه عطار همون موقع در دكان را بست و فقط با يه كاسه راهي هفت شهر عشق شد! كه بعد ها در راه تنها داراييش(كاسه) رو هم ميبخشه به فردي كه با دستانش به سختي در كنار رودخانه مشغول نوشيدن آب بوده! اين اتفاق افتاد كه عطار عطر فروش؛ ميشه عطار نيشابوري!!!!!!به همين راحتي!
يا ياد داستان شمس و مولانا افتادم كه شمس بي سواد، كتابهاي مولانا رو ميريزه توي آب و با خشم مولانا مواجه ميشه و شمس هم تك تك كتابها رو سالم از آب بيرون ميكشه و تحويل جناب مولانا ميده و مولانا رو متحول، شيفته، عاشق خودش ميكنه!

اینجا دیگه کم میارم و نمی تونم چیزی بگم